The end ?

- click (►) πάνω του: 

Απόσταση. χιλιόμετρα. ώρες. μέρες. προσπάθεια. ταξίδι. χιλιόμετρα. κι άλλες ώρες. κι άλλες μέρες. μήνες. και έπειτα ξεχνάς. στοπ

Πόσο έτοιμοι είναι οι άνθρωποι να αντιμετωπίσουν τον αποχωρισμό; να πουν αντίο και να κλείσουν έναν κύκλο; Είναι η φυσική σειρά της ζωής· Είναι αναμενόμενο· Έτσι πάνε αυτά, θα μου πεις. Φεύγεις από τον τόπο σου, σπουδάζεις σε μια ξένη πόλη, αποχαιρετάς τους γονείς σου στο σταθμό με τη διαφορά ότι φεύγεις για 3 μήνες το πολύ. Δε στενοχωριέσαι που αναχωρείς, ούτε που θα πάρει παράταση το σπιτικό φαγητό. Είναι που θα γυρίσεις και θα το ξαναζήσεις, θα ξαναβρεθείτε, θα ξανανιώσεις ότι είσαι στον τόπο σου. Σαν να μην πέρασε μια μέρα. 

Μα καλείσαι τώρα να αξιοποιήσεις όσο καλύτερα μπορείς το χρόνο σου στην πόλη που σπουδάζεις, που τελειώνεις σιγά σιγά τη σχολή και φτάνει η ώρα να μετακομίσεις. Καλείσαι να τα βάλεις όλα σε σειρά. Πράγματα, σχολή, υποχρεώσεις, λογαριασμούς, φίλους, αγάπη, τον εαυτό σου. Είσαι ίδιος με αυτόν που πέρασε την πόρτα του πανεπιστημίου πριν 4 χρόνια; Σαφώς όχι. Φίλοι και έρωτες πήγαν κι ήρθαν. Πολλές αναμνήσεις βρε αδερφέ και είναι όλα έτοιμα να μπουν σε βαλίτσες.

Μέσα σου ίσως ξέρεις πως εσύ δεν είσαι ακόμη έτοιμος για αυτή την αλλαγή. Θα υπάρξει πόνος. Αποχαιρετισμός. Μια λέξη που πονά από μόνη της. Γιατί κάτι κάπως λίγο μέσα της κρύβει τη λέξη "χαρά" και το υπόλοιπο μοιάζει να βγαίνει από τον "αποχωρισμό". Αποχαιρετισμός = αποχωρισμός της χαράς λοιπόν. Το ξερό μυαλό μου αυτό κατασκεύασε κι ίσως έτσι με τρομάζει περισσότερο.

Κεφάλαιο τελευταίο: Έρωτας στα φοιτητικά χρόνια. Είναι ό,τι πιο αληθινό έχεις ζήσει, είναι γεμάτος ζωντάνια και ένταση, είναι η μεγαλύτερη καθημερινή επαφή που είχες με κάποιον -σε σημείο ρουτίνας μα κι έτσι είναι όμορφο. Είναι η δύναμή σου όταν οι φίλες σου σε πρόδωσαν, είναι η αγκαλιά σου όταν έκλαψες, είναι το στόμα που φίλησες, είναι τα αυτιά που άκουσαν λόγια αγάπης στις καλές σας και λόγια σκληρά στις κακές σας.

Και έρχεται η σειρά του. Ναι, του αποχωρισμού. Τσουπ! Τι κάνεις λοιπόν; Απομένουν 3 μήνες και έπειτα οι δρόμοι σας χωρίζουν. Συγκρατείς τον εαυτό σου μην πληγωθεί ή τα δίνεις όλα μέχρι τέλους; Το σίγουρο είναι ότι τώρα μέσα σου πια ξέρεις πολύ καλά ότι δε θα ξαναζήσεις κάτι παρόμοιο και ξέγνοιαστο. Θα είναι το πρόσωπο που θα βλέπεις στο μυαλό σου βαθιά όταν η κουβέντα κάποτε θα πηγαίνει στα χρόνια αυτά. 

«Λυπήθηκαν μεγαλως στον αποχωρισμο των.
Δεν τοθελαν αυτοι, ηταν η περιστασεις.
Βιοτικες αναγκες εκαμνανε τον ενα
να φυγει μακρυα-Νεα Υορκη ή Καναδα.
Η αγαπη των βεβαιως δεν ηταν ιδια ως πριν.
Ειχεν ελαττωθει η ελξις βαθμηδον,
ειχεν ελαττωθει η ελξις της πολυ.
Ομως να χωρισθουν, δεν τοθελαν αυτοι.

Ηταν η περιστασεις. -ή μηπως καλλιτεχνις
εφανηκεν η Τυχη χωριζοντας τους τωρα
πριν σβυσει το αισθημα των, πριν τους αλλαξει ο Χρονος.
Ο ενας για τον αλλον θα ειναι ως να μενει παντα
των εικοσι τεσσαρων ετων τ'ωραιο παιδι.»

Κ.Π. Καβάφης.

Κιςς*
Μελένια.♥